Korona Kielce szaleje na rynku transferowym. Skąd Łukasz Maciejczyk ma pieniądze na klub?

Korona 4ever 7 marca 2025 r. przejęła od Gminy Kielce 10 869 942 akcje Korony S.A. za 108 tys. zł. Sytuacja sportowa klubu nie była zła: w dniu transakcji Korona zajmowała 10. miejsce w Ekstraklasie. Finansowo wymagała jednak dużych nakładów z kieszeni właściciela.

W umowie sprzedaży większe znaczenie od ceny akcji miały obowiązek dokapitalizowania klubu kwotą 6 mln zł oraz przejęcie bieżącego finansowania wynagrodzeń, zobowiązań, płynności i ryzyka sportowego. Według portalu Weszło transakcję poprzedzały dwie wyceny zamówione przez miasto. Obie miały pokazać ujemną wartość Korony: -5,5 mln zł i -12,4 mln zł.

Nie wiemy, z jakich metod korzystali autorzy wycen. Przy wycenie klubów piłkarskich trzeba patrzeć na majątek netto, przepływy pieniężne, zadłużenie, prawa do zawodników, markę, ryzyko sportowe oraz konieczne dopłaty. W przypadku Korony najważniejsze były właśnie dopłaty i przejęcie kosztu dalszego działania. Dlatego niska cena nie jest zaskakująca.

Sprawozdanie za sezon 2024/25 pokazuje, dlaczego wycena mogła spaść poniżej zera. Klub miał -1,88 mln zł kapitału własnego, -4,66 mln zł straty netto oraz ponad 113 mln zł straty z lat ubiegłych. Spółka wskazywała też ujemne kapitały, skumulowaną stratę oraz zobowiązania przewyższające majątek jako okoliczności mogące świadczyć o zagrożeniu kontynuacji działalności. Przy takim bilansie to formalny obowiązek, choć dokumenty sporządzono przy założeniu dalszego funkcjonowania klubu, a z podobnymi problemami zmagają się także inne polskie kluby.

W roku obrotowym 2024/25 kapitał akcyjny Korony został podwyższony o 10,8 mln zł: 7,8 mln zł objęła Gmina Kielce, a 3 mln zł – Korona 4ever. Po dniu bilansowym w KRS zarejestrowano kolejne podwyższenie kapitału o 3 mln zł, opłacone w kwietniu i maju 2025 r. W drugiej połowie 2025 r. główny akcjonariusz udzielił klubowi pożyczki w wysokości 1,05 mln zł. Do końca czerwca 2026 r. planowano kolejne podwyższenie kapitału o 4,5 mln zł.

Dla miasta transakcja oznaczała ograniczenie ciężaru finansowania klubu, który wcześniej wymagał regularnych dopłat. Po sprzedaży Kielce zachowały 1 proc. akcji oraz przedstawiciela w radzie nadzorczej do końca sezonu 2025/26. Miasto utrzymało też wsparcie operacyjne: 2 mln zł rocznie na promocję poprzez sport oraz 300 tys. zł na szkolenie dzieci i młodzieży do 2030 r. Finansowanie naprawy bilansu i wyższego budżetu sportowego przeszło na prywatnego właściciela.

Publicznie klub jest kojarzony z Łukaszem Maciejczykiem, bo to on był twarzą przejęcia, prezesem Korony 4ever oraz osobą przedstawiającą plan dla klubu. Formalna struktura wygląda inaczej: w publicznych rejestrach jedynym wspólnikiem i rzeczywistym beneficjentem Korony 4ever jest jego żona, Justyna Stanisława Maciejczyk.

Powody takiej konstrukcji nie zostały publicznie wyjaśnione. Nie ma więc podstaw, by przypisywać jej konkretny motyw podatkowy, majątkowy albo biznesowy. Można stwierdzić tylko tyle: przejęcie przeprowadzono przez rodzinny wehikuł właścicielski, a publiczna rola Łukasza Maciejczyka nie jest tym samym, co rejestrowa struktura własności.

W rozmowie z wKielcach.info Łukasz Maciejczyk mówił, że już wcześniej rozważał zakup klubu, a konkurencyjna prezentacja Mariusza Siewierskiego tylko przyspieszyła jego decyzję. Przed finalizacją zespół jego zaufanych osób miał przeglądać dokumenty, przeprowadzać audyt i korzystać ze wsparcia kancelarii prawnej.

Stara Korona szukała ratunku. Nowa dostała zaplecze

Korona przez lata wracała do tego samego problemu. Jak wyjść z modelu miejskiego i znaleźć właściciela, który przejmie akcje oraz zapewni regularne finansowanie? W 2015 r. media pisały o możliwym wejściu AS Romy i scenariuszu, w którym kielecki klub miałby zostać jej zapleczem – właściwie klubem satelickim Włochów. Rok później rozmawiano o sprzedaży pakietu inwestorowi z Senegalu. Później pojawili się Dieter Burdenski i Krzysztof Zając, a po ich okresie miasto znów musiało stabilizować klub.

W 2020 r. Korona spadła z Ekstraklasy, a lokalne media pisały o zaległościach płacowych wobec piłkarzy, zarządu i byłych trenerów na ok. 1,5 mln zł. Tamten okres zostawił też ślad w kadrze. Do Kielc trafiali piłkarze z różnych kierunków, ale niewielu z nich przyniosło klubowi trwałą wartość sportową lub transferową.

Rodrigo Zalazar jest wyjątkiem – i to dość absurdalnym. W Koronie nie przebił się do pierwszej drużyny i grał w rezerwach. Dopiero po odejściu jego kariera eksplodowała: Transfermarkt wycenia go dziś na 30 mln euro, a media pisały o transferze do Sportingu CP właśnie za 30 mln euro i klauzuli w wysokości 80 mln euro.

Rodrigo Zalazar w Koronie nie przebił się do pierwszej drużyny i grał w rezerwach. Dopiero po odejściu jego kariera eksplodowała: Transfermarkt wycenia go dziś na 30 mln euro.

Tym większe znaczenie mają obecne ruchy organizacyjne. Po wejściu Łukasza Maciejczyka klub uzyskał bardziej czytelny podział ról. Właściciel odpowiada za kierunek i finansowanie. Leszek Czarny przejął bieżące zarządzanie. Paweł Golański, który wrócił do Korony w maju 2026 r., odpowiada za pion sportowy. Po latach dryfu Korona potrzebowała nie tylko pieniędzy, ale też struktury i konkretnego podziału obowiązków.

Czarny w rozmowie z wKielcach.info opisywał pierwsze miesiące nowych władz jako przejście od porządkowania zaległości do budowania organizacji: utrzymania sponsorów, szukania nowych partnerów, pracy nad infrastrukturą i administracją. Golański mówił w WP SportoweFakty, że wcześniej trzeba było „wydrapać” pieniądze”. Po wejściu Łukasza Maciejczyka klub może rozmawiać o zawodnikach na innym poziomie. Teraz problemem nie jest brak środków, lecz ich odpowiednie wykorzystanie. Czyli takie, żeby poprawić wyniki sportowe i przychody, a nie tylko utrzymywać droższy zespół.

Korona była wyżej sportowo niż finansowo

Łukasz Maciejczyk przejmował klub, który sportowo nie był w beznadziejnej sytuacji. W dniu transakcji Korona zajmowała 10. miejsce w Ekstraklasie i miała bezpieczną przewagę nad strefą spadkową. Z finansami było inaczej. Raport Grant Thornton za sezon 2024/25 przypisał Koronie 33,92 mln zł przychodów ogółem, co było 13. wynikiem w lidze. Po odjęciu transferów pozostało 27,41 mln zł przychodów z działalności podstawowej, czyli dopiero 15. miejsce. To właściwy punkt startu do oceny przejęcia: średniak na boisku, ale klub z dolnej części ligi pod względem powtarzalnych przychodów.

Na tle rosnącej Ekstraklasy różnica była wyraźna. Liga urosła w sezonie 2024/25 do 1,27 mld zł przychodów, a cztery kluby przekroczyły 100 mln zł przychodów. Korona miała niezłą frekwencję, ale słabo ją monetyzowała. Średnio na mecze przychodziło 11 139 widzów, łącznie 202 812 kibiców z uwzględnieniem meczów w Pucharze Polski, przy stadionie na 15 700 miejsc. Dało to 71 proc. średniego zapełnienia. Z dnia meczowego klub miał jednak tylko 5,27 mln zł, czyli ok. 26 zł na kibica.

To tłumaczy, dlaczego sama liczba widzów nie dawała jeszcze solidnych podstaw. Korona nie ma rozwiniętego produktu premium na poziomie większych klubów. Korzysta ze stadionu na podstawie umowy z miastem i MOSiR-em. Cała oferta lóż, skyboxów, hospitality i gastronomii miała dopiero zostać rozbudowana. Pięcioletnia umowa z listopada 2025 r. daje stabilność korzystania ze Stadionu Miejskiego oraz zaplecza biurowego, konferencyjnego, sportowego i treningowego, ale nie usuwa ograniczeń komercyjnych.

Wskaźnik płac potwierdzał, że Korona nie miała gotowej bazy pod droższą kadrę. Grant Thornton pokazał udział wynagrodzeń w przychodach na poziomie 65 proc. Po uwzględnieniu podwyższenia kapitału wskaźnik spadałby do 46 proc. Różnica jest kluczowa: pieniądze właścicielskie poprawiają zdolność finansowania kadry, ale nie stanowią powtarzalnego przychodu z rynku. Bez dopłat budżet sportowy był uzależniony od niskiej bazy przychodów. Po dopłatach klub mógł szybciej podnieść koszt kadry, lecz nadal musiał znaleźć trwałe źródła finansowania. Czyli dzień meczowy, sponsoring, hospitality, sprzedaż zawodników i lepsza monetyzacja frekwencji.

Bilans dopowiadał, skąd bierze się ostrożność przy wycenie klubu. Na koniec sezonu 2024/25 Korona miała 15,24 mln zł aktywów, 17,12 mln zł zobowiązań oraz rezerw i -1,88 mln zł kapitału własnego. Zobowiązania krótkoterminowe wynosiły 14,64 mln zł, w tym ponad 10,6 mln zł z tytułu dostaw i usług. Gotówka wzrosła z 0,92 mln zł do 8,93 mln zł. Ten wzrost trzeba jednak czytać razem z podwyższeniami kapitału i późniejszą pożyczką właścicielską. Klub nie był bez płynności na dzień bilansowy, ale poprawiał ją kapitałem z zewnątrz. Jednocześnie miał długą historię strat i wymagał dalszego finansowania, nawet bez podnoszenia poziomu sportowego.

Transfery jako pokaz ambicji

Patrik Hellebrand był pierwszym ruchem, który dosłownie zaszokował środowisko piłkarskie. Korona przyzwyczaiła nas do ściągania zawodników bez klubów, piłkarzy niechcianych w dotychczasowych zespołach albo anonimowych graczy z zagranicy. Tym razem było inaczej, bo podpisano kontrakt z zawodnikiem po świetnym sezonie w Górniku Zabrze. Do tego wpłacono za niego klauzulę odstępnego na poziomie 1,70 mln euro. Kolejne ruchy dotyczące Kamila Jakubczyka i Ariela Mosóra za łączną kwotę 1,50 mln euro potwierdzają, że Korona chce walczyć o europejskie puchary.

Paweł Golański w rozmowie z wKielcach.info mówił wprost, że po przejęciu klubu przez Maciejczyka „w świat poszła informacja”, że w Koronie są większe pieniądze i że zostaną one w klubie. Zestawiał to z czasami miejskimi: klub płacił na czas, ale nie miał środków na transfery, a budżet wynagrodzeń był niższy.

Hellebrand opisywał to podobnie od strony zawodnika. Przyznawał, że jeszcze kilka dni przed podpisaniem umowy nie zakładał transferu do Kielc. Nie wierzył, że Korona będzie w stanie zapłacić za niego taką kwotę. Przekonały go dopiero rozmowy z właścicielem i dyrektorem sportowym. Istotne okazały się ambicja pójścia „do góry” oraz poczucie, że w wieku 27 lat można spróbować czegoś nowego. W mediach pojawiła się informacja, że w porównaniu z kontraktem w Górniku Zabrze Czech otrzymał trzykrotną podwyżkę.

Jeden taki transfer można byłoby uznać za wykorzystanie dogodnej okazji, finansowanej odejściem Tamara Svetlina, którego łączono z Lechem Poznań. Trzy ciekawe transfery gotówkowe z polskiego rynku jednak pokazują zmianę modelu. Korona może dobrze zapłacić za gotowych zawodników, zaoferować im konkurencyjne pieniądze i długie kontrakty.

To istotna korekta planu, który Łukasz Maciejczyk przedstawiał w lutym 2025 r.: budżet 30 mln zł i 12. miejsce w sezonie 2025/26, 32 mln zł i 10. miejsce w sezonie 2026/27, 35 mln zł i 8. miejsce w sezonie 2027/28. W sezonie 2025/26 Korona według Transfermarkt kupiła kilku zawodników za 1,84 mln euro. Miała jednak amortyzator w postaci sprzedaży Mariusza Fornalczyka do Widzewa, szacowanej przez ten sam serwis na 1,50 mln euro. Latem 2026 r. klub zwiększył wydatki już na starcie okna, zanim pojawił się porównywalny transfer wychodzący. To nie wygląda już jak reinwestycja po sprzedaży, tylko jak demonstracja ambicji.

Trzeba przy tym zaznaczyć istotną zmianę, która zaszła na rynku ekstraklasy. Milion euro przestał być sam w sobie sensacją. Według mojego przeliczenia na podstawie danych Transfermarkt w sezonie 2023/24 kluby ligi wydały na kwoty odstępnego 13,58 mln euro, a transfery przychodzące za co najmniej 1 mln euro były trzy. W sezonie 2025/26 takich ruchów było już 16 w sześciu klubach. W trwającym oknie 2026/27, według stanu na początek lipca, liga miała ponad 17 mln euro wydatków i sześć transferów za minimum 1 mln euro.

Korona wyróżnia się więc wydatkami transferowymi, ale bardziej w skali samej siebie niż w skali całej ligi. Transfermarkt pokazuje, że Lech Poznań przekroczył 3 mln euro wydatków na kwoty odstępnego w ramach jednego sezonu dopiero w sezonie 2024/25,. A przecież rodzina Rutkowskich zarządza klubem od 2006 r. Korona doszła do 3,20 mln euro już po roku od przejęcia klubu przez Łukasza Maciejczyka. Startowała z dużo słabszej bazy finansowej i sportowej, mniejszego stadionu oraz niższych przychodów powtarzalnych.

Prawie 400 mln zł przychodów rocznie. Takie zaplecze stoi za Maciejczykiem

Za właścicielem Korony stoi biznes o skali niespotykanej wcześniej przy prywatnym właścicielu tego klubu. Najważniejsza jest spółka akcyjna G.M.B.T. Magnus ze Skórnic, producent gilz i filtrów papierosowych. Portal Weszło opisywał firmę jako Magnus Tobacco, działającą w niewielkiej miejscowości pod Kielcami. Lokalne media wskazywały, że jest jednym z liderów produkcji gilz i filtrów papierosowych w Polsce i Europie, współpracując także z kontrahentami spoza Starego Kontynentu. Sama spółka opisuje markę Magnus jako producenta gilz i filtrów, działającego na nowoczesnych liniach produkcyjnych.

Branża jest ważna jeszcze z jednego powodu. Biznes tytoniowy nie może po prostu wejść do sportu jako klasyczny sponsor z logo na koszulce i ekspozycją marki. Ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych zakazuje sponsorowania działalności sportowej przez firmę tytoniową, w tym producenta lub importera wyrobów tytoniowych oraz powiązanych wyrobów. To tłumaczy, dlaczego w przypadku Korony kluczowy jest model właścicielski, a nie zwykła umowa sponsorska Magnusa z klubem.

W publicznych danych obok Magnusa pojawiają się także Orion, Ignis i FTCM. Trzy najważniejsze widoczne spółki z zaplecza Maciejczyków pokazały w 2025 r. łącznie ok. 394 mln zł przychodów i ok. 26,7 mln zł zysku netto. W latach 2023-2025 ich łączne przychody wyniosły ok. 1,08 mld zł, a łączny zysk netto ok. 56,7 mln zł. Te liczby pokazują przedsiębiorcę o dużej skali operacyjnej, wieloletnim biznesie i finansowej poduszce. To nie jest mały lokalny sponsor.

Sam zysk netto widoczny w spółkach nie oznacza jeszcze gotówki dostępnej prywatnie dla właściciela. Pieniądze mogą zostać w firmie, przeznaczone na inwestycje, spłatę zobowiązań lub finansowanie innych projektów. Znaczenie ma też reżim podatkowy oraz forma wyprowadzenia środków. Dywidenda, pożyczka, dopłata, podwyższenie kapitału albo inny mechanizm właścicielski mają różne skutki księgowe i podatkowe.

W formacie Autorud Leszek Czarny tłumaczył, że Łukasz Maciejczyk potrzebuje więcej czasu na prowadzenie działalności gospodarczej, z której – według słów Czarnego – musi regularnie zasilać Koronę. To dobrze pasuje do dokumentów klubu. W Koronie widać podwyższenie kapitału i pożyczkę, czyli finansowanie właścicielskie, a nie sponsoring marki tytoniowej. Za Łukaszem Maciejczykiem stoi biznes, który przez lata generował przychody i zyski. Te zaś pozwalają mu myśleć o finansowaniu klubu z ambicją większą niż tylko przetrwanie.

Ryzyko przeniosło się do bilansu

Kapitał właścicielski pozwala Koronie wejść na wyższy poziom szybciej niż wynikałoby to z jej własnych przychodów. Można zapłacić odstępne, zaoferować dłuższy kontrakt i podnieść jakość kadry już teraz. Nie trzeba czekać na wzrost wpływów ze sponsoringu, dnia meczowego ani praw mediowych. Taka droga na skróty ma jednak swoją cenę. Im droższa drużyna, tym większa presja na przychody powtarzalne, sprzedaż zawodników albo kolejne dopłaty ze strony właścicieli.

Hellebrand, Jakubczyk i Mosór mają więc nie tylko poprawić wynik sportowy. Mają też zwiększyć wartość kadry. Najlepszy scenariusz dla Korony jest prosty: zawodnik kupiony za pieniądze właścicieli podnosi poziom zespołu, zyskuje na wartości, zostaje sprzedany drożej, a część wpływów wraca na kolejne wzmocnienia. Wtedy kapitał zaczyna krążyć i generować wartość.

Drugie ograniczenie jest poza boiskiem. Stadion w Kielcach daje pole do poprawy frekwencji, hospitality, skyboxów i dnia meczowego. Nie daje jednak skali Lecha, Legii, Wisły Kraków czy Górnika. Korona musi więc wyciskać więcej z ceny, jakości oferty, lokalnych partnerstw i sprzedaży zawodników, a nie tylko z liczby widzów.

Rozwijany jest projekt „Biznes w Koronie”, czyli klub biznesu skupiony wokół klubu. To ważny ruch, bo pozwala sprzedawać nie tylko ekspozycję reklamową, ale też relacje między firmami. Pogoń Szczecin pokazuje, że taki model może działać. W projekcie „Biznesowa Duma Pomorza” partnerzy spotykają się regularnie podczas meczów i poza nimi. Klub deklaruje, że wpływy z kontraktów biznesowych stanowią istotny udział w ogólnych wpływach. Pogoń mocno stawia też na dużą liczbę mniejszych partnerów, co daje stabilniejszy dopływ pieniędzy niż oparcie się na jednym sponsorze.

Kolejne sprawozdania Korony mogą pokazywać wysokie straty i rosnące zobowiązania, ale sam ten obraz nie wystarczy do oceny kondycji klubu. Wpłaty właściciela do kapitału nie stanowią przychodu. Nie poprawiają więc rachunku zysków i strat tak jak sponsoring, bilety czy prawa mediowe. Pożyczki poprawiają płynność, ale zwiększają zadłużenie, dopóki nie zostaną spłacone, skonwertowane na kapitał albo umorzone. Dług wobec właściciela gotowego dalej finansować klub ma inny ciężar niż zaległości wobec piłkarzy, urzędów, kontrahentów czy banków.

Łukasz Maciejczyk publicznie deklarował długi horyzont. W rozmowie z Radiem eM na pytanie, gdzie będzie Korona w 2035 r., odpowiedział: „w rękach Łukasza Maciejczyka”. To nie znosi ryzyka, ale zmienia sposób odczytywania bilansu. Ważne będzie nie tylko to, ile klub straci, lecz także kto tę stratę finansuje, na jakich warunkach i czy za właścicielskimi pieniędzmi rosną przychody powtarzalne.

Odpowiedź na pytanie z tytułu trzeba ograniczyć do tego, co wynika z dokumentów. Publicznie widać właścicielskie finansowanie Korony oraz biznesowe zaplecze rodziny Maciejczyków. Nie widać pełnej ścieżki prywatnych pieniędzy przed ich wejściem do klubu ani dowodu, że konkretne spółki operacyjne finansują konkretne transfery.

Korona kupuje czas: podnosi poziom sportowy szybciej, niż rosną jej przychody powtarzalne. Jeżeli z tego czasu powstaną nowe wpływy, mocniejsza kadra i transfery wychodzące, Kielce zyskają klub na wyższym poziomie. Jeśli nie, klub będzie miał wyższe koszty i stałą potrzebę kolejnych wpłat ze strony właściciela.

Główne wnioski

1. Korona nie została kupiona za 108 tys. zł w sensie ekonomicznym. Za tę kwotę przejęto akcje, ale wraz z nimi przejęto również obowiązek dokapitalizowania klubu, finansowania bieżących kosztów, naprawy bilansu i utrzymania płynności. W dokumentach widać finansowanie właścicielskie, a nie klasyczny sponsoring. Korona korzysta z podwyższeń kapitału i pożyczek. Za klubem stoi kapitał właścicielski oraz biznesowe zaplecze rodziny Maciejczyków, a nie zwykła umowa sponsorska.
2. Transfery pokazują zmianę ambicji. Korona startowała z 13. miejsca w lidze pod względem przychodów ogółem i 15. miejsca po odjęciu transferów, a mimo to zaczęła konkurować o piłkarzy z najwyższego poziomu w lidze. To przyspieszenie nie wynika z nagłego wzrostu przychodów z dnia meczowego, sponsoringu czy praw mediowych, lecz z dopłat ze strony właściciela.
3. Ryzyko polega na tym, czy dopłaty stworzą trwałą wartość. Jeśli pieniądze właściciela przełożą się na lepszy wynik sportowy, wzrost wartości kadry, transfery wychodzące, mocniejszy sponsoring i lepszą monetyzację stadionu, Korona zbuduje silniejszy klub pod względem strukturalnym. Jeśli nie, zostanie z wyższymi kosztami i stałą potrzebą kolejnych wpłat od Łukasza Maciejczyka.