Popularność jeździectwa jako wskaźnik rozwoju gospodarczego Polski

Audio generowane przez AI. Może zawierać błędy.

Sierpniowe mistrzostwa świata, choć nie przyniosły medali Polakom, są oceniane pozytywnie w Polskim Związku Jeździeckim.

– Jeśli spojrzymy na kraje naszego regionu, to zobaczymy, że niełatwo jest im wystawić reprezentantów we wszystkich sześciu konkurencjach mistrzostw. A my nie mieliśmy z tym wielkiego problemu. Ponadto w konkurencjach olimpijskich (pierwsze trzy z poniższej ramki) wypadliśmy najlepiej spośród tego grona – mówi Tomasz Siergiej, prezes Polskiego Związku Jeździeckiego.

Polski skok

Jeździectwo uprawiane na najwyższym poziomie jest sportem bardzo drogim – koń potrzebuje około ośmiu lat treningów, by startować w najbardziej prestiżowych zawodach w ujeżdżeniu. Zakup tak wyszkolonego konia to wydatek przekraczający nierzadko kwotę miliona euro.

Siłą rzeczy błyszczą więc w tym świecie kraje bogatsze – a, ściśle mówiąc te, które są bogate od dawna. Francja, Wielka Brytania, Anglia, Holandia… Polska jednak próbuje gonić – bo też jej sukces gospodarczy w ostatnich dekadach jest wyjątkowy. A gdy mówimy o jeździectwie, to widzimy wyraźny związek między bogactwem kraju a wynikami międzynarodowymi. Oraz popularnością tego sportu w wymiarze amatorskim, rekreacyjnym.

– Zakochałem się w koniach 40 lat temu, więc jestem chyba dobrym adresatem pytania o to, jak po transformacji ustrojowej rosła popularność jeździectwa. Cały czas mocno rośniemy. W obydwu wymiarach: zawodowo i amatorsko – mówi Tomasz Siergiej.

I przytacza dane. W 2016 r. mieliśmy w Polsce 342 instruktorów, w 2025 r. było ich już prawie tysiąc. Liczba klubów sportowych wzrosła w tym okresie z 484 do 597. A liczba zarejestrowanych koni sportowych – z 7132 do 9524. To wzrost o prawie 35 proc. Certyfikowanych trenerów było w Polsce w 2016 r. 58, a w 2025 – już 98. I jeszcze zawodnicy posiadający licencję: tu nastąpił wzrost o 55 proc., z 4661 do 7220.

Relacja, która rozwija

Gdy w rozmowie z prezesem PZJ głośno zastanawiam się nad tym, dlaczego ktoś wybiera jeździectwo, to wymieniam estetykę tego sportu (zachwycające piękno koni) i elitarność związana z tą dyscypliną. Prezes Tomasz Siergiej kiwa głową, ale też szybko pragnie dorzucić coś jeszcze.

– W przypadku tego sportu decydującą rolę odgrywają rodzice. To oni proponują dzieciom jeździectwo. I jest coś, co mnie uderza już od dobrych kilku lat. I moim zdaniem świadczy to jak najlepiej o polskich rodzicach. Otóż bardzo często stykam się z tym że motywacją do posłania syna czy córki na treningi konne jest chęć wsparcia rozwoju dziecka w wymiarze emocjonalnym – mówi Tomasz Siergiej.

Prezes PZJ przekonuje, że taki ruch ze strony rodziców to „strzał w dziesiątkę”.

– Kontakt ze zwierzęciem, współpraca i budowanie więzi to coś, co sprawia, że jesteśmy lepsi, mówiąc najprościej. Każdy, kto widział, jak kontakt np. z psem wpływa na rozwój emocjonalny dziecka, ten wie, o czym mówię. Gdy dziecko próbuje nawiązać więź ze zwierzęciem, to jakby wyostrzają się jego zmysły. Bo przecież zwykła rozmowa nie wchodzi w grę. Trzeba szukać innych sposobów nawiązania więzi. A jeździectwo jest pod tym względem wyjątkowe – bo z koniem trzeba stworzyć sportowy duet. A gdy dziecko poczuje się za coś odpowiedzialne, staje się innym dzieckiem. Niektórzy mówią, że lepiej sobie też radzi w relacjach z rówieśnikami – przekonuje Tomasz Siergiej.

Opowiada też o rodzicach, dla których ważna jest też inna, paląca kwestia.

– Słyszałem nie raz słowa rodziców, którzy mówili, że wolą wydawać kilka tysięcy miesięcznie na treningi dziecka niż miałoby ono siedzieć z telefonem w ręku – mówi Tomasz Siergiej.

Przeczytaj: Polska bizneswoman wystąpi na MŚ w jeździectwie. „Na zawodach odpoczywam”

Jak zwiększyć dostęp do jeździectwa

W Polsce infrastruktura jeździecka to w niemal stu procentach dzieło prywatnych inwestorów. Sport ten wciąż pozostaje drogi.

– Fakt, że infrastruktura jest prywatna, nie ułatwia nam promowania jeździectwa w szkołach. Przez to trudniej nam zabrać uczniów i pokazać im, jak naprawdę wygląda ten sport. Ale ośrodki prywatne też mają swoje problemy i tu widziałbym szansę na zaangażowanie się państwa. Często dla prywatnych ośrodków barierą nie do przeskoczenia jest np. budowa krytej ujeżdżalni. To bardzo duży koszt, wymagany jest wielki metraż – potrzeba ponad tysiąca metrów kwadratowych powierzchni. A gdyby tak państwo pomogło? Na określonych warunkach – na przykład w zamian za udostępnienie obiektu dzieciom z pobliskich szkół. Nie mówię o dotacjach, ale może na przykład o niskooprocentowanych kredytach? – zastanawia się Tomasz Siergiej.

Prezes PZJ problem jednak widzi w tym, że w Polsce podmioty prywatne nie cieszą się tak dużym zaufaniem państwa jak np. samorządy.

– We współpracę z samorządami państwo angażuje się znacznie chętniej. Co w pewnym sensie jest zrozumiałe. Ale jeśli chcemy dokonać skoku jakościowego, jeśli chodzi o nasze występy na największych imprezach, musimy jakoś przeskoczyć te bariery, o których mówiłem. Musimy budować ośrodki z jeszcze większym rozmachem. Wiem, że to niełatwe. Ale wybór jest następujący – albo wspomożemy rozwój naszej infrastruktury, albo poczekamy spokojnie, aż Polska wzbogaci się na tyle, że znowu wszystko załatwią prywatni inwestorzy – podsumowuje Tomasz Siergiej.

Przeczytaj: Codzienność zawodowych brydżystów. „Dla naszych klientów jesteśmy dostępni od rana do wieczora”

Główne wnioski

1. Prezes Polskiego Związku Jeździeckiego Tomasz Siergiej przytacza dane, wedle których polskie jeździectwo coraz szybciej się rozwija. Liczba zarejestrowanych koni sportowych wzrosła o prawie 35 proc., a liczba zawodników posiadających licencję – o 55 proc.
2. Tomasz Siergiej opowiada, iż coraz częściej słyszy, że rodzice zapisują swoje dzieci na treningi z końmi dlatego, by wesprzeć ich rozwój… emocjonalny. – To strzał w dziesiątkę. Próby nawiązania bliskiej współpracy z koniem kształtują charakter, wyostrzają zmysły i uczą odpowiedzialności.
3. Prezes PZJ przekonuje, że państwo mogłoby wesprzeć popularyzację jeździectwa, wspierając prywatne ośrodki. Dotacja lub niskooprocentowany kredyt w zamian za godziny przeznaczone dla uczniów pobliskich szkół.