Miliony płyną do bułgarskich klubów, ale reprezentacja wciąż zawodzi. Nowego Stoiczkowa nie widać
Levski Sofia pokonał Jagiellonię Białystok 1:0 w Lidze Europy, pokazując, że bułgarskie kluby potrafią rywalizować z polską czołówką. Wcześniej odzyskał mistrzostwo po 17 latach, przerywając serię 14 tytułów Łudogorca Razgrad. Tymczasem reprezentacja Bułgarii, półfinalista mundialu z 1994 r., od ponad 20 lat nie wystąpiła na wielkim turnieju.
Z tego artykułu dowiesz się…
- Jak Levski zakończył dominację Łudogorca i kto finansuje największe bułgarskie kluby.
- Kto płaci za nowe stadiony i dlaczego prawa telewizyjne, sponsorzy bukmacherscy oraz premie UEFA mają tak duże znaczenie dla ligi.
- Dlaczego cztery czołowe kluby wybrały płatne odstępstwo od przepisów dotyczących miejscowych piłkarzy i jak Bułgaria próbuje odbudować reprezentację.
Audio generowane przez AI. Może zawierać błędy.
Od awansu do bułgarskiej ekstraklasy w 2011 r. Łudogorec z liczącego około 30 tys. mieszkańców Razgradu zdobył 14 mistrzostw z rzędu. Serię przerwał w sezonie 2025/26 Levski Sofia, który zdobył 81 punktów w 36 meczach i miał 14 punktów przewagi nad CSKA 1948 i Łudogorcem. Był to pierwszy tytuł Levskiego od 2009 r. i zwieńczenie czterech sezonów systematycznej poprawy wyników, kiedy zdobywał 52, 61, 64 i 72 punkty, trzykrotnie zajmując czwarte miejsce, a następnie drugie.
Aktualnie Łudogorec jest trzeci, za Levskim i CSKA Sofia. Z Ligi Konferencji odpadł już w drugiej rundzie eliminacji, przegrywając dwumecz z Hapoelem Tel Awiw 2:4. Po raz pierwszy od 2015 r. zakończył grę w europejskich pucharach na pierwszym rywalu. Mimo jednego z najwyższych budżetów w kraju stracił dominację w lidze i nie gra w fazie ligowej europejskich pucharów.
Powrót do wielkiego świata
Levski wrócił tymczasem do Europy i związanych z tym pieniędzy. W sezonie 2024/25 nie grał w pucharach, a rok później odpadł w przedbiegach do Ligi Konferencji po rywalizacji z AZ Alkmaar. Mistrzostwo dało mu prawo startu w eliminacjach Ligi Mistrzów, ale podobnie jak Lech Poznań, skończył na Lidze Europy. Dla Levskiego to pierwszy występ na tym etapie rozgrywek od sezonu 2010/11, czyli po 15 latach przerwy. Do Ligi Konferencji wróciło również CSKA Sofia, które ostatnio grało w fazie grupowej w sezonie 2021/22. Oba kluby mogą więc liczyć na wielomilionowe premie UEFA, zwiększające ich możliwości finansowe w rywalizacji z krajowymi przeciwnikami.
Nowy inwestor, rosnące przychody i ryzyko płynności
W 2026 r. Levski trafił pod kontrolę Atanasa Bostandżijewa, bułgarskiego finansisty, który rozwijał karierę w londyńskim City. Pracował w Goldman Sachs, a później kierował brytyjskim oddziałem VTB Capital. W 2014 r. założył Gemcorp, grupę specjalizującą się w inwestycjach i finansowaniu przedsiębiorstw na rynkach wschodzących. Do sierpnia 2026 r. zainwestowała łącznie około 8,6 mld euro.
Sofia Capital, kontrolowana pośrednio przez grupę Gemcorp, posiada 86 proc. akcji Levskiego. Pakiet należał wcześniej do Naska Sirakowa, który w 2020 r. otrzymał go nieodpłatnie od poprzednich właścicieli. Warunków finansowych transakcji z 2026 r. nie ujawniono, ale były właściciel klubu Wasił Bożkow twierdzi, że Sirakow sprzedał akcje za 15 mln euro. Po wrześniowych zmianach Sirakow został honorowym prezydentem z głosem doradczym, a zarząd i radę nadzorczą zastąpiła pięcioosobowa rada dyrektorów. Nowy inwestor zapowiedział zwiększenie rocznego budżetu z około 15 do 25-28 mln euro.
Źródła przychodów Levskiego
W 2025 r. przychody Levskiego spadły z 21 do 16 mln euro, głównie wskutek zmniejszenia wpływów transferowych z 11 do zaledwie 1 mln euro. Po wyłączeniu transferów i premii UEFA pozostałe przychody wzrosły jednak o 27 proc., do blisko 13 mln euro. Sponsoring przyniósł około 5 mln, bilety i karnety 3 mln, sprzedaż klubowych produktów 2 mln, a premie UEFA kolejne 2 mln.
Klub wypracował niemal 1 mln euro zysku netto i ponad 1 mln euro dodatnich przepływów operacyjnych, ale miał niespełna 4 mln euro aktywów obrotowych wobec prawie 11 mln zobowiązań krótkoterminowych. Audytor wydał opinię bez zastrzeżeń, jednocześnie wskazując na istotną niepewność dotyczącą kontynuacji działalności. Nie ma w tym sprzeczności: opinia bez zastrzeżeń oznacza, że sprawozdanie zostało sporządzone prawidłowo we wszystkich istotnych aspektach, a nie że klub znajduje się w dobrej sytuacji finansowej. Dodatni wynik finansowy nie usunął problemów z płynnością i ryzyka związanego ze spłatą bieżących zobowiązań.
Na początku października 2026 r. Levski zakończył przed terminem spłatę zobowiązań z ugody podatkowej z grudnia 2023 r. Łącznie uregulował blisko 4 mln euro, z czego niemal 2 mln stanowiła należność główna. Należność główną spłacono już w kwietniu 2024 r., a całą ugodę zamknięto trzy miesiące przed terminem. Według klubu umożliwiły to dyscyplina finansowa, wpływy z europejskich pucharów i wsparcie kibiców. Rozpoczęta w 2022 r. kampania „Levski e vechen” przyniosła ponad 1 mln euro w ciągu trzech miesięcy. Na tę kwotę złożyły się darowizny oraz wpływy ze sprzedaży biletów, karnetów i klubowych produktów.
Stadion za 120 mln euro. Kto za niego zapłaci i kto będzie zarabiał?
Największą inwestycją Bostandżijewa ma być przebudowa stadionu Georgi Asparuchow za szacowane 120 mln euro. Obiekt ma pomieścić 27 826 widzów w lidze i 25 026 w rozgrywkach UEFA. Prace mają rozpocząć się w czerwcu 2027 r., a zakończyć w 2029 r. Powierzchnie komercyjne, koncerty i konferencje mają zapewniać przychody także poza meczami.
Bostandżijew zobowiązał się zorganizować finansowanie i zapewnia, że środki są zabezpieczone. Nie ujawniono jednak, ile wyłoży osobiście, a jaka część będzie pochodzić z innych źródeł. Stadion należy do miasta Sofia, a Levski zabiega o długoterminowe prawo do korzystania. Kluczowe pozostają zatem warunki zarządzania i podział przychodów z powierzchni komercyjnych. Dodatkowym źródłem wpływów mogą być prawa do nazwy stadionu. We wrześniu przedstawiciel nowego sponsora generalnego 8888.bg wyraził zainteresowanie rozmowami, ale żadnej umowy nie ogłoszono.
Dwa CSKA: spór o historię, nowy stadion i kontakty kibiców z Rosją
W 2016 r. zbankrutował jeden z najbardziej utytułowanych bułgarskich klubów – historyczny CSKA Sofia. Biznesmen Grisza Ganczew przeniósł do stolicy Liteks Łowecz, tworząc CSKA Sofia. Część kibiców uznała go za kontynuatora tradycji, inni założyli FC CSKA 1948, który w cztery sezony przeszedł z poziomu amatorskiego do ekstraklasy.
Liteks nie był klubem bez historii i osiągnięć: zdobył cztery mistrzostwa Bułgarii (1998, 1999, 2010, 2011) i tyle samo krajowych pucharów, a także regularnie występował w Europie. W eliminacjach Ligi Mistrzów w 1999 r. wygrał z Widzewem 4:1, ale przegrał rewanż 1:4 i odpadł po karnych. W 2011 r. uległ Wiśle Kraków 1:2 i 1:3. Jego przenosiny zakończyły ważny rozdział futbolu w Łoweczu. W 2021 r. Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu (CAS), rozpatrując sprawę zaległego wynagrodzenia byłego piłkarza, uznał CSKA Sofia za sportowego następcę dawnego CSKA. Orzeczenie nie przesądziło jednak, komu przysługuje historyczny dorobek klubu. Działające niezależnie CSKA 1948 również odwołuje się do tradycji dawnego klubu.
Za finansowaniem CSKA Sofia stoi Walter Papazki, przedsiębiorca z branży hazardowej. Od grudnia 2025 r. klub należy do kontrolowanej przez niego fundacji „CSKA – Czerwone Serca”. Skalę finansowania CSKA pokazują koszty wynagrodzeń całej organizacji piłkarskiej, obejmujące zawodników, akademię i pozostałych pracowników. Według Sportal.bg w 2025 r. wyniosły one niemal 15 mln euro, o 37 proc. więcej niż rok wcześniej. Dla porównania Levski przeznaczył na ten cel niespełna 7 mln, a CSKA 1948 około 4 mln. Mimo czterokrotnie wyższych kosztów płacowych od CSKA 1948 zespół Papazkiego zakończył sezon 2025/26 za swoim rywalem.
Kolejny przebudowany stadion
31 października 2026 r. CSKA wróciło na przebudowany stadion Balgarska Armia. Obiekt należy do spółki Sportni Imoti Balgarska Armia, w której klub i państwowa Serdika Sportni Imoti mają po 50 proc. udziałów. Państwo wniosło do niej grunty stadionu i ośrodka treningowego w Panczarewie o wartości około 15 mln euro, a CSKA wpłaciło równowartość tej kwoty w gotówce do maja 2024 r. Według ministerstwa sportu samą przebudowę stadionu sfinansował klub, bez państwowych dopłat. Papazki zapowiada także inwestycje w stadion, bazę treningową i akademię o łącznej wartości do 250 mln euro. Nowy obiekt daje CSKA możliwość zwiększenia przychodów z biletów, lóż i powierzchni komercyjnych. Nie ujawniono jednak pełnych zasad podziału tych wpływów między klub a spółkę stadionową.
Rywalizacja sofijskich klubów ma również wymiar polityczny, choć postawy ich kibiców nie są jednolite. W 2023 r. fani Levskiego protestowali przeciwko planowanym sparingom z rosyjskimi drużynami, prezentując antyputinowskie transparenty. Z kolei część grup kibicowskich CSKA utrzymywała kontakty z fanami CSKA Moskwa. W 2019 r. pojawiły się informacje o planowanym wspólnym dopingu podczas meczu Rosjan z Łudogorcem. Takie wydarzenia pokazują różnice między środowiskami kibicowskimi, ale nie powinno się na ich podstawie przypisywać określonych poglądów wszystkim sympatykom obu klubów.
Trzy modele biznesowe: Łudogorec, CSKA 1948 i Botew
Potęgę Łudogorca zbudowali bracia Kirił i Georgi Domusczijewowie, przedsiębiorcy z branży farmaceutycznej i żeglugowej. Klub ma rozbudowaną akademię, korzysta z miejskiego stadionu na podstawie koncesji, a przez lata regularnie zarabiał na europejskich pucharach i transferach. Jego działalność wspiera również kapitał właścicieli.
W 2025 r. Łudogorec wykazał blisko 42 mln euro przychodów i 2 mln euro zysku netto, ale przepływy operacyjne były ujemne i wyniosły minus 5 mln euro. Pożyczki sięgały 25 mln euro, należności z transferów 14 mln, a przychody z reklam i innych transakcji z podmiotami powiązanymi wyniosły blisko 10 mln, odpowiadając za około 23 proc. sprzedaży. Po utracie mistrzostwa i braku awansu do fazy ligowej europejskich pucharów w sezonie 2026/27 klub musi liczyć się z mniejszymi wpływami z UEFA, choć nadal ponosi wysokie koszty utrzymania kadry.
CSKA 1948 początkowo rozwijał się na mniejszą skalę, stawiając na młodych piłkarzy i zarabianie na ich transferach. W 2021 r. ówczesny dyrektor Dobrin Gionow mówił o rocznych przychodach rzędu 2-3 mln euro. Według Sportal.bg w 2025 r. klub przeznaczył na wynagrodzenia i składki niespełna 4 mln euro, a w sezonie 2025/26 wywalczył wicemistrzostwo Bułgarii. Dane Transfermarkt pokazują, że w ciągu pięciu sezonów zarobił na transferach około 6 mln euro, wydając na nowych zawodników niespełna 2 mln, co dało dodatnie saldo przekraczające 4 mln euro. Dziś w kadrze CSKA 1948 występuje wielu cudzoziemców, co wskazuje, że model oparty na rozwoju i sprzedaży młodych zawodników, opisywany przez Gionowa nie odgrywa już tak dużej roli, bo wymagania sportowe wzrosły.
Botew Płowdiw pokazuje, jak zmiana inwestora może zachwiać finansami klubu i jak ważne są przychody ze stadionu. Za rosyjskiego biznesmena Antona Zingarewicza dyrektorem sportowym w latach 2023-2025 był Artur Płatek, wcześniej związany z Borussią Dortmund i Górnikiem Zabrze. Rozwijał skauting, szczególnie w Afryce, a klub w 2024 r. zdobył Puchar Bułgarii. Sprzedaż Emmanuela Umeha i Jamesa Eto’o miała według mediów przynieść łącznie około 2-3 mln euro. Po odejściu Zingarewicza Botew wspierał Ilijan Filipow, przedsiębiorca związany z firmą logistyczną PIMK i budową miejskiego stadionu Christo Botewa.
We wrześniu 2026 r. Filipow został zastrzelony. Okoliczności zabójstwa były przedmiotem śledztwa, ale nie ma podstaw, by łączyć jego śmierć z działalnością klubu. Jego spadkobiercy odmówili dalszego finansowania i zarządzania Botewem, pozostawiając możliwość współpracy sponsorskiej. Klub rozpoczął poszukiwania nowych partnerów i przegląd zobowiązań. Według Plovdiv24.bg pod koniec października zaległości wobec miasta sięgały prawie 450 tys. euro, choć część należności Botew zakwestionował.
Dodatkowym problemem pozostaje zarządzanie stadionem Christo Botewa, wybudowanym przy znacznym udziale środków publicznych i należącym do miasta. W maju 2026 r. kibice protestowali przeciw planom przejęcia przez samorząd komercyjnego zarządzania obiektem. Rada miasta nie przyjęła propozycji burmistrza, a późniejsze prace nad ewentualną koncesją nie zakończyły się podpisaniem umowy. Spór dotyczy przede wszystkim przychodów z lóż, parkingów, gastronomii i lokali użytkowych. Dla Botewu to potencjalne źródło stałego finansowania, ale trzeba też zrozumieć perspektywę miasta, bo chodzi o zarządzanie publicznym majątkiem.
Prawa telewizyjne, stadiony i bukmacherzy
W maju 2026 r. 15 z 16 klubów bułgarskiej ekstraklasy, z wyjątkiem Slavii Sofia, wspólnie zażądało wyższych wpływów z praw telewizyjnych i większego wpływu na ich podział, także z uwzględnieniem oglądalności. Nadawca Nova Broadcasting Group wskazywał jednak na koszty produkcji transmisji i ograniczenia rynku liczącego zaledwie 6,4 mln osób. Umowa ma obowiązywać do sezonu 2028/29, ale bez pełnych danych finansowych trudno ocenić, czy kluby rzeczywiście otrzymują za mało. W Bułgarii brakuje przejrzystości znanej z polskiej Ekstraklasy, która co roku publicznie przedstawia zasady podziału pieniędzy oraz kwoty wypłacone poszczególnym klubom.
W 2025 r. Levski zarobił na prawach medialnych około 400 tys. euro, czyli zaledwie 3 proc. przychodów, podczas gdy sponsoring przyniósł blisko 5 mln euro, a bilety i karnety niemal 3 mln. Według Transfermarkt w sezonie 2025/26 mecze bułgarskiej ekstraklasy zgromadziły około 655 tys. widzów, średnio 2300 na spotkanie. Największą publiczność przyciągał Levski, którego domowe mecze oglądało średnio 10 tys. osób, przed CSKA Sofia (6 tys.) i Botewem Płowdiw (5 tys.). Te trzy kluby odpowiadały za 58 proc. ligowej frekwencji. Tymczasem na mecze Łudogorca przychodziło średnio zaledwie 1700 widzów, a wicemistrza CSKA 1948 tylko 270.
Niewielkie wpływy z praw telewizyjnych sprawiają, że sponsoring jest jednym z ważniejszych źródeł finansowania bułgarskich klubów. Szczególnie silną pozycję mają bukmacherzy. W sezonie 2026/27 firmy z tej branży sponsorują 13 z 14 zespołów ekstraklasy, a same rozgrywki noszą nazwę efbet Liga. WINBET współpracuje m.in. z CSKA Sofia i Botewem Płowdiw, efbet wspiera CSKA 1948 i Ardę, a Łudogorec w lipcu 2026 r. pozyskał nowego sponsora generalnego, inbet. We wrześniu Levski zastąpił Palms Bet marką 8888.bg, która wcześniej podpisała umowę również ze Slavią Sofia. Jedynym klubem bez bukmachera wśród głównych sponsorów pozostaje Czerno More Warna, wspierane przez ubezpieczyciela Armeec. Wartości większości kontraktów nie są publiczne, dlatego trudno określić, jak duża część przychodów bułgarskich klubów pochodzi z branży hazardowej.
Bukmacherzy pompują kasę
We wrześniu 2026 r. federacja i liga utworzyły Bethub Pro Cup, dodatkowy turniej sponsorowany przez bukmachera. Występuje w nim osiem klubów: Levski, CSKA Sofia, CSKA 1948, Botew i Lokomotiw Płowdiw, Czerno More Warna, Arda oraz Botew Wraca, który zastąpił Łudogorec, bo ten odmówił udziału. Rozgrywki obejmują siedem spotkań: cztery ćwierćfinały, dwa półfinały i finał, bez rewanżów. Każdy klub rozegra od jednego do trzech meczów, zależnie od wyników. Pula finansowana przez sponsora wynosi 720 tys. euro, z czego 75 tys. przypada na każdy ćwierćfinał, 96 tys. na półfinał i 150 tys. na finał.
Kwoty dzielą między siebie obie drużyny, ale zwycięzca finału otrzymuje większą część nagrody. Przewidziano również wypłaty solidarnościowe dla klubów spoza turnieju. Ciekawym rozwiązaniem jest przyznawanie prawa organizacji meczu drużynie z wyższą średnią frekwencją w poprzednim sezonie, z wyjątkiem finału.
Rola bukmacherów w finansowaniu bułgarskiej piłki rośnie mimo ograniczeń reklamy hazardu wprowadzonych w maju 2024 r., obejmujących m.in. telewizję, radio, internet i przestrzeń publiczną. Przepisy dopuszczają jednak wyjątki, w tym sponsoring sportowy. We wrześniu 2026 r. rząd zaproponował dalsze ograniczenia, ale na początku listopada nie obowiązywał całkowity zakaz takiego sponsoringu.
300 tys. euro za brak gry młodymi Bułgarami
Wysokie premie za grę w europejskich pucharach zachęcają bułgarskie kluby do sprowadzania „gotowych” zawodników. W sezonie 2026/27 sam awans do fazy ligowej Ligi Europy gwarantuje ponad 4 mln euro, a Ligi Konferencji ponad 3 mln. Za każde zwycięstwo można otrzymać odpowiednio 450 tys. i 400 tys. euro, czyli potencjalnie więcej niż wynoszą roczne wpływy klubu z krajowych praw telewizyjnych. Przy takich pieniądzach trenerzy mają dodatkową motywację, by stawiać na sprawdzonych piłkarzy.
Regulamin bułgarskiej ekstraklasy wymaga, aby w kadrze meczowej znalazło się co najmniej pięciu zawodników spełniających kryteria lokalnego szkolenia i uprawnienia do gry w reprezentacji Bułgarii, z których czterech musi rozpocząć spotkanie. Kluby mogą jednak zrezygnować z tego obowiązku za 300 tys. euro, płatne w dwóch ratach. Levski, Łudogorec, CSKA Sofia i CSKA 1948, czyli cała czołówka poprzedniego sezonu, zdecydowały się skorzystać z tej możliwości. Nawet po wniesieniu opłaty zespoły muszą wystawiać zawodnika do lat 23, uprawnionego do gry dla Bułgarii, na co najmniej 45 minut od pierwszego gwizdka.
Następców Stoiczkowa nie widać
Nie oznacza to, że najbogatsze kluby nie szkolą młodzieży. Łudogorec ma rozbudowaną akademię z dziewięcioma boiskami, internatem i drużynami rezerw. Levski również prowadzi własną akademię, a w październiku 2026 r. zniósł opłaty dla zawodników z roczników U14-U17 i zapowiedział kolejne inwestycje w szkolenie. CSKA Sofia rozwija zaplecze młodzieżowe, natomiast CSKA 1948 ma własną akademię i przez lata stawiał na rozwój oraz sprzedaż młodych piłkarzy.
Problemem pozostaje jednak przejście z akademii do pierwszego zespołu. Według pięcioletniego badania CIES z kwietnia 2026 r., zawodnicy do lat 21, niezależnie od narodowości, rozegrali zaledwie 2 proc. minut ligowych Łudogorca, podczas gdy w Septemwri było to 23 proc., a w Slavii Sofia 18 proc. W osobnym badaniu obejmującym mecze od początku 2026 r. Levski przeznaczył na zawodników U21 niewiele ponad 1 proc. czasu gry, zajmując przedostatnie miejsce w lidze. Dane dotyczą różnych okresów, ale pokazują, że rozbudowana akademia nie musi oznaczać dużej liczby minut dla młodzieży w pierwszej drużynie.
Reprezentacja na 93. miejscu
Bułgaria była sensacją mundialu w 1994 r., docierając do półfinału, ale ostatni raz wystąpiła na mistrzostwach świata w 1998 r., a na EURO w 2004 r. Skalę regresu pokazuje ranking Elo, uwzględniający wyniki i siłę przeciwników. Na początku listopada 2026 r. Bułgarzy zajmowali 93. miejsce na świecie z 1450 punktami, podczas gdy Polska była 46. z dorobkiem 1685 punktów. W ciągu czterech lat stracili 72 punkty. W eliminacjach mundialu 2026 przegrali pięć z sześciu spotkań, strzelając trzy gole i tracąc 19. Jesienią zajmują trzecie miejsce w grupie dywizji C Ligi Narodów, za Islandią i Estonią.
Według Transfermarkt 24-osobowa kadra Bułgarii jest warta około 41 mln euro, a czternastu piłkarzy występuje za granicą. Najwyżej wyceniani są Ilia Gruew z Leeds United (12 mln euro), Lukas Petkow z występującego w Bundeslidze Elversbergu (około 5 mln), Rosen Bożinow z Pisy (4 mln) i Marin Petkow z saudyjskiego Al-Taawoun (3 mln). Ta czwórka odpowiada za niemal 58 proc. wartości całej drużyny. W ligach wielkiej piątki występuje jednak tylko trzech reprezentantów. Pozostali grają m.in. w Izraelu, na Cyprze, w Gruzji czy Polsce, gdzie zawodnikiem Cracovii jest Martin Minczew.
Problemem pozostaje także rozwój młodzieży. Według CIES w 2025 r. krajowi zawodnicy U21 rozegrali 7 proc. minut w bułgarskiej ekstraklasie. Bułgarska federacja we współpracy z belgijską firmą Double Pass przygotowała reformę szkolenia do 2030 r. Konsultanci przedstawili 125 propozycji usprawnień, w tym 24 priorytetowe, dotyczące m.in. skautingu, trenerów i akademii. W sierpniu 2026 r. w sofijskiej Bojanie rozpoczęła działalność centralna akademia dla 25 chłopców z rocznika 2013, a na 2027 r. zaplanowano audyty akademii klubowych. Na efekty trzeba jednak poczekać. O powodzeniu reformy zdecyduje przede wszystkim to, ilu młodych Bułgarów przebije się do seniorskiej piłki, silniejszych lig i reprezentacji.
Główne wnioski
- 14 lat dominacji Łudogorca dobiegło końca, a najważniejszym ośrodkiem bułgarskiej piłki ponownie stała się Sofia. Levski odzyskał mistrzostwo, CSKA 1948 zostało wicemistrzem, a CSKA Sofia również znalazło się w czołówce. Za największymi klubami stoją przedsiębiorcy inwestujący miliony euro w kadry, stadiony i akademie. Przykład CSKA 1948 pokazuje jednak, że znacznie niższe wydatki na wynagrodzenia nie wykluczają sukcesu sportowego.
- Bułgarskie kluby potrzebują pieniędzy inwestorów, sponsorów i UEFA, ponieważ krajowy rynek nie zapewnia im wystarczająco dużych wpływów. Levski zarobił w 2025 r. na prawach telewizyjnych zaledwie około 400 tys. euro, wielokrotnie mniej niż na sponsoringu czy sprzedaży biletów. Rosnące znaczenie bukmacherów zwiększa zależność finansową klubów od branży objętej ograniczeniami prawnymi. Nowe stadiony mogą poprawić sytuację, ale wiele zależy od tego, kto będzie nimi zarządzał i pobierał przychody z działalności komercyjnej.
- Sukcesy klubów nie oznaczają jeszcze odbudowy reprezentacji Bułgarii. Cztery czołowe drużyny zdecydowały się skorzystać z płatnego odstępstwa od części wymogów dotyczących miejscowych zawodników, zachowując większą swobodę przy budowaniu składów. Reprezentacja zajmuje miejsce w drugiej połowie światowego rankingu Elo, a młodzi Bułgarzy wciąż mają ograniczone możliwości regularnej gry na najwyższym poziomie. Federacja rozpoczęła reformę szkolenia do 2030 r., ale jej rzeczywiste efekty będzie można ocenić dopiero za kilka lat.


