Kultura

Kultura jest dziś najbardziej długofalowym instrumentem wpływu: nie krzyczy, tylko działa w tle – kształtuje emocje, wzorce i wyobraźnię. Zmienia sposób, w jaki o kraju myślą inni, ale i to, jak kraj myśli o sobie. W Polsce coraz częściej mówi się o „miękkiej sile” jako realnym zasobie gospodarczym i geopolitycznym. Jeśli jednak soft power ma przynosić trwały efekt, potrzebuje spójnej opowieści, konsekwentnych instytucji i partnerstwa z biznesem.

Zamek kontra zamek, a polem bitwy jest sztuka współczesna — ta, która pojawia się w galeriach i muzeach, a nie w komnatach władców. Tymczasem w Warszawie i na Wawelu zamki otwierają się na dialog z nowoczesnością — wystawiają abakany, „Obrazy liczone”, haute couture czy rzeźbę współczesną w bezprecedensowych zestawieniach. Kto wygrywa to starcie?

Zamiast zasadzać się na gabloty Luwru, warto spróbować załatwić sprawę listownie. „Drogi Mikołaju, w tym roku bardzo chciałabym otrzymać perłowo-brylantowy naszyjnik cesarzowej Józefiny i może choć jedną z bransoletek, w których sportretowano Marię Antoninę. Poniżej przesyłam szacunkowy kosztorys i listę domów aukcyjnych, w których mógłbyś je dla mnie wylicytować.”

Kino i muzyka od wielu lat idą ze sobą w parze. Jedno inspiruje drugie, a często stanowią wzajemne dopełnienie – najlepiej widać to w przypadku muzyki filmowej, tworzonej specjalnie pod konkretne obrazy.

Konkurs Chopinowski, polski heavy metal czy sukcesy Hani Rani pokazują, że polska kultura ma globalny potencjał. Ale jak przekonać decydentów i biznes, że inwestycja w kulturę naprawdę się zwraca?

Od 17 października Narodowa Galeria Sztuki Zachęta zaprasza do podróży w przeszłość. W weekend otwarcia zaplanowano spotkania z artystami oraz koncert.

Aż przykro czytać, że paryskie salony obejść się musiały bez gargantuicznych śniadań składających się z setek ostryg i tęgich tortów przybierających formy katedralnych kopuł… Choć Francja, jaką Chopin zastał po rewolucji lipcowej, nie słynęła już z takiego hedonizmu za stołem, jak w czasach wcześniejszych Burbonów, ówczesne menu wciąż mogłoby nas zaskoczyć.

Kiedy w kuchni mojego domu padły słowa, że Fryderyk Chopin niewyobrażalnie się nacierpiał, nim zmarł, wybuchłam płaczem. Nie miałam pojęcia, że nie ma go już wśród nas! Gdy się ledwo sięga blatu, można być przecież przekonanym, że Fryderyk, o którym tyle się rozprawia, świetnie się ma. Szczęśliwie mama oszczędziła mi wówczas wiedzy bardziej rozbudowanej. Czytając rozdzierające relacje z paryskiego mieszkania przy placu Vendôme, nawet teraz zdarza mi się ocierać łzy.

„Większość czasu spędzam więc (23 godziny) na powierzchni mniejszej niż 4 m kw. Gdyby to jeszcze było urządzone po japońsku!” – tak o swoim pobycie w areszcie pisze Janusz Palikot. Były polityk i biznesmen w „Dzienniku z więzienia” przekonuje, że polecenie jego aresztowania wydał osobiście Paweł Graś, po uzgodnieniu z Donaldem Tuskiem.

Konkurs Chopinowski wkroczył właśnie w trzeci etap, a to znak, że najwyższa pora rozprawić się bezpowrotnie z kąśliwym stereotypem naszego kompozytora jako posępnego gruźlika, dręczącego się blednącym wspomnieniem szumiącej wierzby. Chopin był postacią tak niebywałego formatu, że czytając setki stron jego skatalogowanych listów, ma się tylko żal, że nie można dopisać mu tam od siebie żadnych uścisków.