Krzysztof Bulski

Rok 2025 przyniósł wyraźny, choć spóźniony przełom w obecności polskiego biznesu w Brukseli. Allegro otworzyło pierwsze stałe biuro prywatnej polskiej firmy przy instytucjach UE, sektor energetyczny zanotował konkretne sukcesy deregulacyjne, a GAZ-SYSTEM pozyskał blisko 3 mld zł unijnego wsparcia na infrastrukturę strategiczną. Jednocześnie coraz wyraźniej widać, jak niewiele polskich podmiotów potrafi realnie wykorzystać potencjał, jaki daje stała obecność w Brukseli.

Rok 2025 był trudny, ale dopiero 2026 będzie prawdziwym wyzwaniem dla sektora lobbingowego w Brukseli. W planie pracy Komisji Europejskiej jest 70 inicjatyw. Trzy unijne instytucje uzgodniły wspólną deklarację o priorytetach. Do tego dochodzą negocjacje dotyczące budżetu na lata 2028-2034.

Krajowa Izba Radców Prawnych zdecydowała się zrobić krok, na który wciąż nie umie się zdecydować wiele polskich organizacji, czyli wejść na stałe do europejskiej architektury decyzyjnej. Otwierając własne Przedstawicielstwo w Brukseli, KIRP pokazała, że prawnicy mogą i powinni być obecni tam, gdzie realnie kształtuje się prawo wpływające na ich codzienną pracę.

Gdy Bruksela układa budżet na lata 2028–2034 i tnie biurokrację pakietami „Omnibus”, stawką są ceny energii i konkurencyjność europejskich firm, w tym polskich. To właśnie teraz rozstrzyga się, czy i jak transformacja będzie wykonalna – od sieci i OZE po rynek mocy i łańcuchy dostaw „made in Poland”. W rozmowie z XYZ Paweł Wróbel, dyrektor Polskiego Komitetu Energii Elektrycznej (PKEE), tłumaczy, jak działa energetyczny lobbying w UE, gdzie naprawdę „trzyma się pióro” i co musimy zrobić, by polski głos był słyszalny w ważnych dla nas sprawach – od Bałtyku i offshore po rynki mocy i nowy cel klimatyczny na 2040 r.

Minął dokładnie rok, odkąd Mario Draghi, były prezes Europejskiego Banku Centralnego, zaprezentował w Strasburgu swój raport o przyszłości konkurencyjności Europy. Wtedy ostrzegał europosłów: „Moja obawa nie polega na tym, że nagle staniemy się biedni i zależni od innych. Ona polega na tym, że z czasem staniemy się mniej zamożni, mniej równi, mniej bezpieczni, a przez to – mniej wolni w wyborze własnego losu”.

Choć coraz więcej kluczowych decyzji dla prowadzenia biznesu w Polsce zapada w Brukseli, polskie firmy wciąż zbyt rzadko zasiadają przy europejskim stole. Tylko 13 polskich podmiotów posiada dziś stałe biura w stolicy Unii Europejskiej – podczas gdy Niemcy mają ich ponad 250, a Stany Zjednoczone ponad 150. W praktyce oznacza to, że Polska wciąż częściej przyjmuje unijne regulacje, niż je aktywnie współtworzy. To jeden z wniosków płynących z rozmowy z prawnikami z kancelarii Fieldfisher.

Skończyła się półroczna polska prezydencja w Radzie UE. Z punktu widzenia promowania pozycji Polski w Brukseli i narzucania tematów, które są dla nas ważne – można mówić o sukcesie. Ale jeśli spojrzymy szerzej – na aktywność polskiego biznesu, nauki i organizacji społecznych – nadal jesteśmy bardziej lobbingowym turystą niż rozgrywającym unijnych rozgrywek. Sprawdziliśmy, co się zmieniło z perspektywy konkretnych branż.

Wybór Karola Nawrockiego na prezydenta Polski wywołał w Brukseli mieszankę chłodnej kalkulacji, ostrożnej nadziei i narastającego niepokoju o przyszłość relacji między Warszawą a instytucjami Unii Europejskiej. Zwycięstwo kandydata wspieranego przez Prawo i Sprawiedliwość oraz administrację Donalda Trumpa to wyraźny sygnał, że Polska pozostaje krajem głęboko podzielonym — nie tylko politycznie, ale i w kwestii kierunku integracji europejskiej.

Polska prezydencja w Radzie Unii Europejskiej miała być impulsem do wzmocnienia pozycji naszego kraju w europejskim procesie decyzyjnym. Jednak zamiast przełomu obserwujemy powtarzający się scenariusz – polski biznes i nauka pozostają na marginesie najważniejszych unijnych debat i decyzji.

Podczas sesji plenarnej Parlamentu Europejskiego w Strasburgu na początku maja odbyło się wiele ważnych głosowań, zwłaszcza nad rezolucjami mającymi wpłynąć na przyszłe propozycje Komisji Europejskiej. Największe emocje wywołały głosowania dotyczące relacji z Turcją, bezpieczeństwa gospodarczego, polityki transportowej oraz unijnej strategii wodnej. Jednak najgłośniejszym politycznie okazało się przyjęcie stanowiska w sprawie norm emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych i dostawczych.