Jakub Bielamowicz

Rezygnacja prezydenta Rumena Radewa to kolejne poważne wstrząsy w państwie, które od sześciu lat zmaga się z kryzysem zaufania do instytucji publicznych. Decyzja ta sprawia, że Sofia znalazła się w bezprecedensowej sytuacji ustrojowej – wakaty obejmują obecnie oba najważniejsze urzędy w państwie. Zaledwie miesiąc wcześniej, w newralgicznym momencie poprzedzającym wejście Bułgarii do strefy euro, do dymisji podał się premier Rosen Żelazkow.

W Nowy Rok 2026, tuż po godzinie 1:30 w nocy, pożar strawił bar Le Constellation w narciarskim kurorcie Crans-Montana. Bilans był tragiczny – zginęło czterdzieści osób, a sto szesnaście zostało rannych, w tym dwoje Polaków. W kolejnych dniach żałoba szybko ustąpiła miejsca debacie o bezpieczeństwie i odpowiedzialności, ponieważ skala szoku wykraczała daleko poza jedną noc. Wizerunek Szwajcarii – zarówno wewnętrznie, jak i na zewnątrz – opiera się na obietnicy porządku, sprawności instytucji i przewidywalności. Tragedia w Crans-Montana uderzyła w ten model w momencie, gdy coraz więcej obywateli już wcześniej kwestionowało, czy państwo nadąża za gwałtownie zmieniającą się rzeczywistością międzynarodową.

17 stycznia, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen przyleciała do Asunción, stolicy Paragwaju, by złożyć podpis pod umową handlową UE-Mercosur. Symbolika miejsca dzisiejszej ceremonii nie jest przypadkowa: to w Asunción w 1991 r. podpisano traktat założycielski Mercosuru, a Paragwaj objął właśnie rotacyjne przewodnictwo w tym bloku państw.

Amerykańska interwencja w Wenezueli zburzyła kruchy dyplomatyczny ład, stawiając w Ameryce Łacińskiej naprzeciw siebie dwa bloki. Odradzająca się prawica oklaskuje usunięcie autokraty, a lewica w „uprowadzeniu” urzędującej głowy państwa widzi przerażający precedens.

Wraz z końcem 2025 roku do historii przeszedł jeden z symboli duńskiej państwowości. 30 grudnia PostNord, duńsko-szwedzki operator pocztowy, doręczył na terytorium Danii ostatni list, kończąc tym samym historię usługi publicznej zapoczątkowanej jeszcze w 1624 roku przez króla Chrystiana IV. To pierwsze państwo w Europie, gdzie zdecydowano się na taki krok.

Kiedy w sobotę 3 stycznia wstawał świt, amerykańskie siły specjalne przeprowadziły uderzenie, które odbiło się echem na całym świecie, przypominając scenariusz znany z Panamy roku 1989. W trakcie brawurowej akcji amerykańskie jednostki specjalne zatrzymały prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro i pierwszą damę Cilię Flores. Z pogrążonego w chaosie Caracas ich droga prowadziła już tylko w jednym kierunku: do Nowego Jorku, gdzie para prezydencka zmierzy się z oskarżeniami o „narkoterroryzm”.

Stało się. 1 stycznia 2026 roku Bułgaria dołączyła do strefy euro jako jej dwudziesty pierwszy członek, definitywnie żegnając się po 145 latach z lewem. Jednak zamiast euforii historycznej zmianie pieniądza towarzyszy niepokój. Najbiedniejszy kraj UE przyjmuje wspólną walutę w cieniu kolejnego kryzysu rządowego, przy akompaniamencie społecznych obaw o drożyznę i w gęstej mgle dezinformacji.

Po ponad trzech latach na czele rządu Giorgia Meloni osiągnęła coś, co udało się nielicznym włoskim przywódcom: uczyniła swój kraj przewidywalnym. Kristalina Georgieva, szefowa Międzyna­rodowego Funduszu Walutowego, podczas grudniowej konferencji w Rzymie nazwała Włochy „kotwicą stabilności” w Europie. Tytuł ten w przeszłości zarezerwowany był raczej dla Niemiec pod rządami Angeli Merkel niż dla kraju często określanego mianem „chorego człowieka” Europy.

Na dwa tygodnie przed świętami Bożego Narodzenia życie w Portugalii niemal całkowicie zamarło. Dwie potężne centrale związkowe zwarły szyki, organizując pierwszy od czerwca 2013 r. strajk generalny. Protest doprowadził do zamknięcia szkół, odwołania setek lotów i wstrzymania większości połączeń kolejowych od Porto aż po Algarve. Mniejszościowy, centroprawicowy rząd premiera Luísa Montenegro, który wcześniej twardo forsował uelastycznienie rynku pracy, zasygnalizował gotowość do ustępstw.

Karaiby stały się główną areną narastających napięć na linii USA-Wenezuela. Administracja Donalda Trumpa rozpoczęła największą koncentrację sił amerykańskich w tym regionie od czasu inwazji na Panamę w 1989 roku. Choć oficjalnie działania te przedstawiane są jako operacja antynarkotykowa, ich skala sugeruje raczej przemyślaną strategię nacisku na prezydenta Wenezueli Nicolása Maduro, by skłonić go do ustępstw, a w skrajnym scenariuszu nawet do politycznej kapitulacji. Stawka wykracza jednak poza sam spór z jego reżimem: w grę wchodzą stabilność regionu, bezpieczeństwo energetyczne oraz rywalizacja mocarstw na półkuli zachodniej.